Sabah Heykel’de arkadaşımla beraber yürürken saygı duruşunu duyduk ve haliyle durduk yerimizde ve saygı duruşunda bulunduk. Adından İstiklâl Marşı. Biz saygı duruşundayken insanların genelide ayak uydurdu bende bayrağa yüzümü dönmüş olduğum için büyük bir aşkla bayrağı seyrediyordum. Ne güzel dalgalanıyordu!

Asıl mesele bunlar değildi tabiki, sorun o anda heykelde bulunan birçok insanın saygı duruşuna ve İstiklal Marşı’na aldırış etmeden geçip gitmeleri çok canımı sıktı. Bu ne duyarsızlıktır. Bu ne kendini bilmezliktir.

Biz borçluyuz onlara. Mehmet Akif’in şu beyitinde bahsettiği

Vurulup tertemiz alnından, uzanmış yatıyor,
Bir hilal uğruna ya Rab, ne güneşler batıyor.

güneşlere borçluyuz özgürlüğümüzü, canımızı, namusumuzu, her şeyimizi ! Onlar gözlerini kırpmadılar savaşırken, dönüp arkaya bakmadılar, kaçmak yerine bizler uğruna can verdiler. Saygı duruşu sadece bir marş değil onlara duyulan bir saygıdır, onları bütün vücudun titrercesine içinde hissetmektir, teşekkür etmektir.

İstiklâl Marşı Kurtuluş Savaşımız zamanında yazılmıştır doğru ama bizi esaretten kurtaranlar kadar esaret altında bırakmayanlarında hakkıdır o marş!

Millet olarak eski değerlerimize sahip çıkma zamanımız artık gelmiştir. Öncekilerin yaptıkları hatalar bizi ilgilendirmez doğru olanı yapmak bizim işimiz. Unutmayalım bizler için kanı dökülen küçüklerimizi,akranlarımızı,büyüklerimiz. Ruhları şad olsun!