Ölüm Günlüğü

aTLaNTiS     03-05-20     Yalnızlar Rıhtımı     Ölüm Günlüğü     318 Defa Okundu

Muhabbet,iRcAlemi,muhabbet odalar,muhabbet salonlari,keyfi,Muhabbet,Sohbet,Chat,sohbet odalari,sohbet siteleri,mirc,mirc indir,mirc ykle,mirc ekle,mirc trkce,Muhabbet yeri,Muhabbet mekani,muhabbet sohbet,chat sohbet,mirc sohbet,trkce mirc indir

Sonsuz bir boşlukta asılı duruyorum hayatım hiçbir şey ifade etmiyor sanki zamanın bir köşesinde sıkışmış bedenim, ruhum can çekişiyor. Ellerim, ayaklarım donmak üzere kalbimin tam üstüne ağırlığınca iğne batıyor canım acıyor ama ben bağıramıyorum. Başucum da belli belirsiz gölgeler var beni seyreden…

Uzun zamandır kendi kendimle konuşuyorum ve uzun zamandır bedenimde ağrımayan yerim kalmadı. Sanki içimden bütün organlarımın tek tek koparıldığını damarlarımın düğüm üstüne düğüm olduğunu kanın bir yerlerde pıhtılaştığını hissediyorum bedenimdeki derin sancı şimdi bir nefeste toplandı ama konuşmaya takatim yok…

Sanki bu dünyada bir daha gülmeyecek, konuşamayacak gibi yorgunum. Ağır bir hastalık var bedenimde bilmediğim… Gözlerim ölümü bekleyen bir yolcu gibi uzaklarda….

Hiçbir şey hissetmiyorum ne nefes alabiliyor nede ağlayabiliyorum. Ölesiye dolu ölesiye ölü bir ruh ki bedenimde gizlenen tamamen esiri olduğum bir ceset miyim ben.?

Günler geceler aynı sanki hiç bitmeyecekmiş gibi bir nakarata bağlanmış …. Neresinden bakarsan bak hep aynı tablo duvarda asılı olan. Ne bir sevgi kalmış kalbimde hatırlayamadığım nede bir armağan bahşedilmiş değersiz kılınan canıma. Saatler dakikalar bir biri ardına geçmek bilmeyen nafile bir hayat bendeki… Günlerden ya ölümle burun buruna geldiğim ya da yaşamaya ramak kaldığım bir gün. Zamanda asılı kaldım ne bir gün öncesine nede bir gün sonrasına kıpırdayamıyorum. Aylar geçti ben bu içine mahkum hayatı yaşarken duygularım köreldi. Bazen hatırlar gibi oluyorum o zaman ismini unuttuğum bir damla gözlerimden kayıveriyor işte o anda bir iğne daha batıyor kalbime nefes alamıyorum….

Bazen gölgeler içerisinden tanıdık bir yüz görüyorum bana gülümseyen. Şefkatle saçımı okşayan sıcak bir el, bazen beni olduğum yere bir kez daha çivileyen bir bakış, ismimi uzaklardan seslenen bir nefes….

Ben adımı söylemeyeli, kimliğimi hatırlamayalı ne çok zaman geçti. Tek hatırladığım bu hasta halimle yıllardır beklediğim. Kimse anlamıyor canımın acıdığını sadece başucumda anlamsızca bakıyorlar. Gece gündüz bilmiyorum hep aynı karanlık ve hep o parlak ışık… Hayata tutunacak hiçbir dalım yok olmasında zaten her gün bir parçam daha ölüyor kendimle vedalaşıyorum biliyorum bu yataktan asla kalkamayacak asla bıraktığım yerden hayata başlayamayacağım.

Dün tuhaf bir şey oldu ben rüya görmeyeli çok zaman oldu. Sadece anlık ve kısa sürerdi rüyalarım ama bu sefer ………

Uzun dar bir patikadan yürüyorum yeşillikler içerisinde kuş cıvıltılarıyla birlikte nefes almaktan korkmuyor hatta bir mırıltı dudağımda kendi sesimi duyabiliyor, kahkahalar atıyordum ve derken bir kararsızlığa düştüm iki yol belirdi önümde biri gündüz kadar aydınlık ötekiyse gece kadar karanlık bir ayrım. Ben şarkımı çoktan bitirmiş sevincimi unutmuş hangisinden gitmeliyim diye düşünürken bir ses uzaklardan adımı fısıldadı.

– Bütün hazırlıklar senin için tamamlandı…..

Hiç tereddüt etmeden ışığın olduğu yoldan o’nu takip ettim. Yol çok uzundu ve giderek hava kararıyordu o kadar hızlı gidiyordu ki, nefes nefese peşinden koşmaya başladım dur bekle diye ardından bağırdım ama o beni hiç duymadı ve bir anda gözden kayboldu. Her yer bir anda karardı göz gözü görmez zifiri karanlıkta tek başıma kalakaldım çok korktum tuhaf sesler geliyordu her yerden ağlamaya başladım öyle böyle değil sanki çıldırmış gibiydim hem ağlıyor hem de bağırıyordum

– Neden yaptın bu kötülüğü

– Neden beni buraya kadar getirdin ……

Sonra aynı ses

– Yolun sonundasın artık bitti dedi…..

Uyandım.

Bir odanın içinde kalabalık ortasında buldum kendimi çevremdeki herkes garip bir telaşla odanın içerisinde koşturuyorlar…. Yavaş yavaş aralarından geçiyorum kimse oralı olmuyor aslında kimse farkımda değil derken kendimi görüyorum bir masada doktorlar telaş içindeyken kalbime verilen şokla irkiliyorum olduğum yerde

Şimdi her şeyi daha iyi hatırlıyorum. Artık acı yok bütün bedenim tüy kadar hafif…

Yanıma yaklaşıyorum bir damla gözyaşı yanağımdan süzülürken beyaz çarşafı yüzüme kadar örtüyorlar ve bir doktor ölüm saatimi söylüyor; 03:00

Etiketler

Sende Paylaş  Facebook    Tweet    Pinterest    Google+    Whatsapp  

Yazı hakkında görüşlerinizi belirtmek istermisiniz?



VadidekiZambak.Com

Sohbet sitesi insanların yeni arkadaşlıklar kurmalarına ve sohbet etmelerine yardımcı olmak için kurulmuştur.

Sosyal Medya

Sizde hemen bizi takip edin!

© Copyright 2020 VadidekiZambak.Com - Tüm hakları saklıdır.